Leiderschap

Koekjes geven, uitbundig belonen, straffen, negeren, corrigeren, het positieve negeren en het slechte belonen. Duizelt het jou ook een beetje?

Zoveel termen en zoveel adviezen. Het is lastig om door de bomen het bos nog te zien. Naar hoe je het ook went of keert; de ultieme relatie, het beste team en de fijnste samenwerking bestaat te allen tijde uit het geven of ontvangen van leiderschap.

Maar wat verstaan we nou eigenlijk onder leidinggeven? Voor het gemak zocht ik het even op, zo stuitte ik op een zeer passende omschrijving: “Leidinggeven wil zeggen, het beïnvloeden van het gedrag van een medewerker of een groep medewerkers.” Het doel van leidinggeven is dus het beïnvloeden van gedrag, goed of minder goed, gewenst of minder gewenst.

Dat geschreven te hebben brengt mij het naar het volgende. Waarom willen wij het gedrag beïnvloeden? Er ligt een taak en die taak moet volbracht worden, samen met een team. Nu dan even de vertaalslag, naar jou en jouw hond. Jij als eigenaar hij zijn een team. Samen willen jullie genieten van het leven dat jullie delen. De taak die jullie duo hebben is om samen blij te zijn met elkaar, zonder frustratie of onvriendelijkheden mét normen en waarden.

In veel gevallen zit de oorzaak van ongewenste gedragingen in leiderschapsproblemen. Ieder dier heeft zijn eigen psychologie en behoeftes. Zo ook de mens en de hond. Eén van de primaire behoeftes van de hond ligt in het ontvangen van leiderschap. Door leiding te geven voorzie je hem in bijna alle primaire behoeftes. Hij zal zich veilig voelen en daardoor geen noodzaak voelen om bescherming te bieden tegen alles wat er in de mensenwereld voorkomt. Op deze manier kan hij zichzelf zijn en daarmee zijn eigenaar in zijn behoeftes voorzien.

De grootste behoefte van de hond vervul je door leiderschap. De meeste problemen kunnen in balans worden gebracht door deze taak op je te nemen. Samen met je hond breng je de relatie in balans.

Bij dit verhaal past een mooi filmpje van een kudde Gnoes die ik afgelopen week heb gezien. Onthoudt goed: tegen moeder natuur kunnen we niet in gaan….


Wij verwachten ons eerste kind, hoe gaan wij met de hond om?

Honden weten heel goed hoe je je voelt en wanneer er iets aan de hand is. Het komt daarom ook meer dan eens voor dat een hond eerder weet dat jij of je partner zwanger is dan jullie zelf. Van degene die zwanger is zullen de hormonen veranderen, de stemming wordt anders en een hond die nauw met jullie verbonden is zal dit gelijk oppikken. Om ervoor te zorgen dat je hond de baby zal accepteren kun je een aantal voorbereidingen treffen.

Stap 1: leiderschap
Zorg ervoor dat jouw leiderschap optimaal is. Gelukkig is je baby er niet van de een op andere dag dus heb je nog even tijd om hier (extra) aan te werken mocht dat nodig zijn. Wanneer jouw leiderschap goed genoeg is, zal jouw hond kalm en onderdanig zijn en in staat zijn om goed met de nieuwe situatie om te kunnen gaan.

Stap 2: Denk om je persoonlijke ruimte
Wanneer je een baby krijgt is het extra belangrijk dat jouw hond respect heeft voor jouw persoonlijke ruimte. Het kan voor je baby levensgevaarlijk zijn als je hond tegen jou aanspringt wanneer je je baby in je handen hebt. Ga dus alvast voordat de baby er is werken aan afstand houden. Zodra jij eraan komt zal je hond voor jou aan de kant moeten gaan in plaats van andersom. Meer over je eigen ruimte behouden lees je in het antwoord bij vraag 1.

Stap 3: laat je hond wennen aan de geur van je baby
Voordat je je baby mee naar huis neemt (of mee naar beneden of de huiskamer in als je kindje thuis geboren is), is het goed om je hond al de geur van je baby te laten ruiken. Neem bijvoorbeeld een dekentje waarin je baby heeft gelegen in je hand en laat je hond op afstand eerst zijn neus gebruiken om eraan te ruiken. Pas als hij niet opgewonden is en zich beleefd kan gedragen, geef je hem toestemming om dichterbij te komen en er echt aan te ruiken. Op deze manier leer je je hond dat hetgeen je in je hand hebt van jou is en dat jij de regels bepaalt over wanneer hij in de buurt mag komen. Dit is het begin van respect creëren voor je baby.

Stap 4: introduceer je baby
Zorg ervoor dat je hond niet vol energie zit wanneer hij voor de eerste keer de baby ontmoet. Neem hem eerst mee voor een stevige wandeling en zorg dat hij kalm en onderdanig is wanneer hij weer terugkomt. Het mooiste is als iemand in de kamer (die voldoende zelfverzekerd is!) de baby al vasthoudt wanneer jouw hond de kamer binnenkomt. Leer je hond eerst op afstand kennismaken, zoals je ook hebt gedaan toen je de geur van je baby introduceerde bij stap 3. Laat je hond de eerste keer niet te dicht bij de baby komen en focus je vooral op zijn gedrag. Is hij niet meer kalm en onderdanig, creëer dan meer afstand of beëindig de oefening en zet die op een ander moment voort.

Stap 5: wandelen met de hond en de baby
Kinderwagens zijn ideaal om goed leiderschap te creëren vanaf het moment dat de baby geboren is. Als je namelijk samen met de baby in de kinderwagen en je hond gaat wandelen en je je hond netjes naast of achter jou laat lopen, ‘loopt’ de baby automatisch voorop. Zo leert je hond netjes de baby te volgen.

Belangrijk: laat je hond nooit zonder toezicht bij kinderen, hoe lief hij ook is! Een kind blijft een kind en een hond blijft een hond en beiden kunnen wel eens onvoorspelbaar reageren.


De hond is altijd de spiegel van onszelf

In de vorige nieuwsbrief heb je kunnen lezen dat je hond altijd de spiegel van jezelf is.
Hij of zij reageert op hoe jij je voelt en hoe jij je gedraagt.
Heb je moeite met je eigen grenzen aangeven? Dat zal je dat terugzien in het gedrag van je hond, want hij zal de grenzen opzoeken.
Ben jij onzeker? Dan zal je merken dat je hond instinctief sneller de rol als beschermer op zich zal nemen.

Daarom is het heel belangrijk dat wanneer er iets mis gaat, bijvoorbeeld jouw hond valt uit aan de lijn of rent constant weg wanneer je hem wilt aanlijnen, dat je eerst de fout bij jezelf gaat zoeken.

Denk nooit dat je hond iets verkeerd doet. Daar kom je namelijk niet verder mee. Kijk naar jezelf en welke invloed jij als baas op je hond hebt.

Soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Je moet dan in een split-second reageren op wat er gebeurt en dan kan het wel eens voorkomen dat je de verkeerde keuze maakt.
Dat geeft niet, zie het als een leermoment en stel jezelf daarna de 2 volgende vragen:
Begrijpt mijn hond mij wel? Spreek ik zijn taal (lichaamstaal en energie) en snapt hij wat ik van hem wil?
Hoe zou mijn hond reageren als een professional met hem bezig zou zijn? Zou mijn hond dan ook zijn uitgevallen naar die andere hond? Waarschijnlijk niet…

Na deze 2 vragen moeten we wel bij ons zelf ten rade gaan. En wees blij! Want ik kan het niet vaak genoeg benadrukken: Jíj bent de sleutel tot succes! Als jij dingen verandert, dan zal je hond automatisch mee veranderen.

Als je eenmaal bedacht hebt wat je zelf anders had kunnen doen in de desbetreffende situatie, bijvoorbeeld meer ontspannen of eerder ingrijpen, dan kan je daar de volgende keer mee aan de slag gaan.

Natuurlijk zijn er altijd factoren waar we geen invloed op hebben waardoor de oefening soms mislukt. Maar als jij je focust op datgeen wat je wél wilt in plaats van wat je níet wilt, dan ben je uiteindelijk een betere baas voor je hond en zal hij je enorm dankbaar zijn.


Corrigeren

<p>

</p>
<p style=”text-align: left;”>In de wandelgangen vang je wel eens iets op. Opvallend, vind ik, dat er soms een negatieve lading hangt aan het woord ‘corrigeren’. Dat zet aan tot nadenken, maar als we nu eerst is terug gaan naar de basis. Wat is de betekenis van corrigeren? Als ik met vriendinnen over straat loop, op weg naar een leuk restaurantje, dan hoor je mij wel eens roepen: “Jullie lopen verkeerd, we moeten hier naar rechts!” Pak ik ze dan bij de mouw en sleur ik ze de juiste kant op? Nou nee, ik constateer iets en vertel vervolgens wat wél juist is. Wat mijn vriendinnen daarna doen is aan hen, die keuze maken ze zelf. Die keuze zullen ze dan baseren op vertrouwen. Op het internet is veel te vinden. De betekenis die ik sprekend vind is ‘verbeteren’. Wellicht is dit situatieafhankelijk, in ons vak verbeteren we veel in de gedragingen van hond en mens. Wanneer je iets of iemand de juiste kant op wil wijzen omdat je constateert dat diegene de verkeerde kant op loopt dan corrigeer je, je helpt hem of haar de juiste kant op. Wanneer ik ongewenst gedrag bij een hond constateer, dan vertel ik hem dat in het moment. Ik laat hem dan vervolgens zelf de keuze maken om te doen wat ik hem laat zien. Net als mijn vriendinnen zal een hond deze keuze baseren op vertrouwen. Ik ben consequent in het verbeteren van ongewenst gedrag. Ik vertel hem of haar zo vaak als dat nodig is hoe hij of zij zich het beste kan gedragen totdat hij of zij zelf de keuze maakt.</p>
<p style=”text-align: left;”>Ik corrigeer omdat ik een situatie of een gewoonte wil verbeteren. Daarmee eis ik niet het gedrag dat ik graag zie, ik constateer en vertel wat ik graag zie.</p>
<p style=”text-align: left;”>In mijn beleving is corrigeren iets heel moois. Ik constateer iets wat omgebogen dient te worden, dat spreek ik uit. De keuze is daarna aan hen.</p>
<p>

</p>


Onze eigen energie

<p>

</p>
<p style=”text-align: left;”>Een vriendin van mij vertelde me een interessant verhaal.<br />
Ze heeft een buurman met 2 grote honden.<br />
Telkens wanneer mijn vriendin deze buurman met zijn honden tegenkomt maken ze een gezellig praatje en begroeten de honden elkaar vriendelijk.</p>
<p style=”text-align: left;”>Toen ze vorige week ziek was vroeg ze haar moeder om even haar hond voor haar uit te laten. Ook haar moeder kwam de desbetreffende buurman met zijn grote honden tegen…<br />
ze werd gespannen, maakte de riem korter en stak over naar de andere kant van de straat.<br />
De buurman riep dat de honden het altijd goed met elkaar konden vinden dus er geen reden was om over te steken.<br />
Toch bleef haar moeder nerveus en in plaats van dat de honden elkaar vrolijk begroetten begonnen ze agressief te blaffen naar elkaar.</p>
<p style=”text-align: left;”>Maar wat was nou het verschil tussen de wandeling van mijn vriendin en haar moeder?<br />
3 honden en 1 persoon waren steeds hetzelfde. 1 persoon werd gewisseld en bracht een andere energie mee waardoor de hele situatie veranderde. Ondanks dat de honden altijd vriendelijk tegen elkaar waren geweest gaf de moeder hun de boodschap: ‘ik ben angstig en nerveus’ waarop de honden beschermend reageerden.</p>
<p style=”text-align: left;”>De keer daarop dat mijn vriendin haar eigen hond weer uitliet was er niks aan de hand. Er werd weer een praatje met de buurman gemaakt en de honden waren het hele voorval alweer vergeten.</p>
<p style=”text-align: left;”>Dit verhaal is een perfect voorbeeld van hoe onze eigen energie onze hond en een situatie kan beïnvloeden. We moeten ons daarom altijd erg bewust zijn van hoe we ons voelen en ons best doen om kalm te blijven. Je emoties en je intenties moeten gelijk aan elkaar zijn om een positieve en juiste energie uit te stralen.<br />
Als jouw emotie angst is en je intentie vermijden, dan is de boodschap die je aan je hond geeft: ‘er dreigt gevaar!’</p>
<p style=”text-align: left;”>Mensen kunnen veel emoties ervaren, maar 2 ervan komen vaak in een wat heftigere vorm naar boven. Dat zijn angst en opgewondenheid. Soms voel je ze apart en soms, nog erger, tegelijk. Beide deze emoties zijn het tegenovergestelde van kalm en kunnen gevaarlijk zijn omdat we wanneer we dit voelen ons niet meer bezighouden met wat erom ons heen gebeurt. We focussen ons enkel nog op wat we DENKEN wat er gaat gebeuren.<br />
Op deze manier verliezen we controle over de situatie.</p>
<p style=”text-align: left;”>Dit is ook een van de eerste lessen die Cesar Millan mij geleerd heeft.<br />
Hij zei: ‘mensen vertellen een verhaal en de hond verteld je de waarheid’.<br />
Wanneer bij mensen emoties de overhand nemen verliezen we de realiteit uit het oog.<br />
Zelfs bij een positieve emotie zoals verliefdheid worden we soms verblind. En zien we niet of de persoon waarop we verliefd zijn wel echt goed voor ons is. Ze zeggen niet voor niets: ‘liefde maakt blind’.<br />
Deze wijsheid neem ik dagelijks mee in mijn consulten en leer ik ook mijn studenten tijdens iedere opleiding.</p>
<p style=”text-align: left;”>Voordat je kan leren om kalm te blijven in stressvolle of spannende situaties, moet je je eigen energie kunnen herkennen.<br />
Je kan hiervoor even terugdenken aan een situatie waarin je angst, stress of een bepaalde mate van opgewondenheid voelde.<br />
Probeer deze situatie je zo helder mogelijk voor de geest te halen.<br />
Hoe voelde je je toen? Probeer het gevoel opnieuw te beleven.<br />
Wanneer je zo ver bent, richt je aandacht dan eens op je lichaam. Voel je ergens spanning, veranderde je ademhaling of kreeg je wellicht een knoop in je maag? Probeer daarna langzaam en diep in en uit te ademen. En herhaal dit een paar keer achter elkaar. Strek jezelf uit, loop een rondje of doe iets wat jou helpt om de spanning weer los te laten.<br />
Denk vervolgens weer een keer aan de situatie waarin je dit gevoel had, maar dan zonder je te focussen op je emoties en probeer de situatie alleen feitelijk en realistisch te bekijken.<br />
Wanneer je dit doet ga dan rechtop staan, voeten goed op de grond, borst vooruit, hoofd omhoog en adem rustig in en uit.<br />
Je zal merken dat je veel minder heftig je emoties ervaart en je veel sneller instaat bent om de situatie onder controle te krijgen.<br />
Deze kalmte heb je nodig wanneer je met je hond bezig bent en vooral tijdens een wandeling.</p>
<p style=”text-align: left;”>Onze hond is onze spiegel, zoals je ook in het verhaal hierboven hebt kunnen lezen.<br />
Dit is waarom het zo belangrijk is om goed om te leren gaan met onze eigen energie.</p>
<p style=”text-align: left;”>Kalm, zelfverzekerd en assertief… de sleutel tot succes!</p>
<p>

</p>


De Dominantietheorie

Één van de meest misplaatste woorden die ik ken.
Deze term wordt te pas en te onpas gebruikt zonder dat we daadwerkelijk weten wat we nou eigenlijk zeggen.
Iedereen die niet volgens het idee werkt van de clicker, koekjes en kunstjes methodiek, wordt bestempeld als iemand die werkt volgens de ‘dominantietheorie’ waarbij ook altijd het woord ‘achterhaald’ in dezelfde zin wordt genoemd.

Vraag een willekeurig persoon waar hij of zij aan denkt bij de dominantietheorie.
Je krijgt woorden te horen als: Straf, dwang, geweld en de baas willen spelen.
We denken aan praktijken zoals laatst bij Rambam op tv te zien was.
Ze toonde daar, zoals ze het zelf noemde, hondenscholen die werken volgens de dominantietheorie.
In mijn ogen was het gewoon dierenmishandeling en had het niks met welke theorie dan ook te maken, maar dat terzijde.

De dominantietheorie is niet meer van deze tijd, in ieder geval niet op de manier zoals wij er tegenwoordig over nadenken.
Dwang en straf is niet wat we willen bij onze trouwe viervoeter.
We willen samenwerken, wederzijds begrip en vertrouwen in elkaar hebben.

Een hond is een sociaal dier die het nodig heeft om goed samen te werken om veel mogelijk te kunnen maken.
Dit volledig los van dwang, straf en geweld.
Een goede structuur en rangorde is daarentegen wel essentieel!

Denk eens aan een bedrijf waarbij men samenwerkt om goede resultaten te behalen.
Zonder structuur, duidelijke regels en afspraken zou dit onmogelijk zijn.
Er is een goede ‘kapitein’ oftewel leider nodig, om de juiste koers te bepalen. Daarnaast hebben alle anderen hun eigen functie en doen waar hij of zij goed in zijn.
Simpel gezegd heeft rangorde dus te maken met verantwoordelijkheid nemen en wederzijdse afhankelijkheid.

Dat betekent ook dat er rekening gehouden moet worden met elkaars behoeften. De hond heeft bijvoorbeeld beweging nodig en moet naar buiten om zijn behoeften te doen. Hierin is de hond afhankelijk van de baas. Maar de baas is bijvoorbeeld afhankelijk van de hond of hij niet spullen in huis zal slopen of het huis zal bevuilen.
Bijsturen in bepaalde situaties is iets wat erbij hoort.
Wanneer je samenwerkt en elkaar helpt de juiste richting op te blijven gaan, zijn doelen te behalen. Het gaat echter vaak mis bij de communicatie… mensen praten voornamelijk door middel van woorden (en onbewust door lichaamstaal), terwijl honden zich juist zeer bewust zijn van hun lichaamstaal en dit als belangrijkste communicatie middel inzetten.
Wanneer dit het geval is komen we bij termen: dominant. ‘De hond is vervelend en de baas moet dominanter zijn’ Óf ‘de hond is dominant en je moet even laten zien wie de baas is’
Terwijl het eigenlijk om een miscommunicatie en slechte samenwerking gaat.

Houd dit in je achterhoofd wanneer iemand weer eens begint over de dominantietheorie. Wees wijs en neem niets klakkeloos aan.
Jij bent veel slimmer dan dat!

Meer hierover leren? Houd dan goed onze website in de gaten want binnen enkele maanden zullen we een nieuw boek lanceren bomvol nieuwe info en inzichten!


Een puppy socialiseren met andere mensen... simpelweg door hem te negeren

Een sociale hond is een hond die netjes en beleefd om kan gaan met andere honden en mensen.
De socialisatieperiode vindt met plaatst tussen de 3 en 12 weken dus het is uiterst belangrijk dat je in deze weken zoveel mogelijk nieuwe dingen aan je puppy leert.

Veel mensen weten dat ze hun puppy van begin af aan moeten leren om met andere mensen om te gaan. Maar hoe doe je dat nou eigenlijk? Wat is wel handig en wat niet?
Socialiseren met mensen betekent niet dat je je pup constant moet laten aanraken of laten begroeten door iedereen.
Volwassen en kinderen kunnen namelijk erg intimiderend zijn door de manier waarop ze reageren bij het zien van een pup.

Veel mensen doen namelijk dit:
– ze worden opgewonden, gaan naar de pup staren en willen hem aanraken.
– wanneer een pup nerveus wordt en achteruit deinst willen ze toch maar 1 ding en dat is knuffelen met de pup.
– wanneer een pup heel erg opgewonden is, wordt zijn opwinding beloond door het geven van affectie.

Wat je puppy leert is dit:
– een verlegen pup leert dat mensen intimiderend en bedreigend zijn. Wanneer de pup volwassen wordt dan zal hij nieuwe manieren leren om mensen op afstand te houden, zoals blaffen, grommen en wellicht zelfs bijten.
– een enthousiaste pup leert dat iedereen contact met hem wil maken en dat mensen bespringen een normale manier van begroeten is.
Wanneer hij volwassen wordt dan wil hij constant naar mensen toe kosten wat het kost en kan hij geïrriteerd raken op het moment dat dit om wat voor reden dan ook niet kan (bijvoorbeeld aan de lijn).

Zoek de balans
Het socialiseren van je pup met andere mensen is nodig om een fijne hond van hem te maken. Echter is het aan jou om hier de juiste balans in te vinden. Neem hem naar zoveel mogelijk verschillende plekken mee en wees zijn begeleider.
Kijk hoe hij zich voelt wanneer iemand hem benadert en bepaal zelf wie je bij je pup wilt laten of niet.
Wanneer iemand hem benadert kijk dan naar welke gemoedstoestand je pup heeft en of dat de gemoedstoestand is die je wilt belonen.
Kijk daarnaast naar hoe de persoon in kwestie zich voelt en gedraagt. Is hij of zij super opgewonden en overweldigend?
Hebben ze eerst jouw toestemming gevraagd?

Het is jouw taak om op te komen voor je pup en niet te bezwijken onder de sociale druk die je wellicht ervaart.
Het is helemaal oké wanneer je iemand op een beleefde manier afwijst.

Voor degene die constant iedere pup wil aaien, bedenk je dat je hiermee een stempel drukt op de rest van zijn leven.
Puppy’s leren heel snel van dit soort ervaringen.
De manier waarop een pup jou ontmoet en jouw reactie hierop is heel erg belangrijk.
Dus de volgende keer wanneer je een puppy’s ziet: praat met de baas terwijl je de pup negeert of heel makkelijk, loop gewoon door.
Ooit komt jouw beurt wel…


"De dominantie theorie... een achterhaalde methode."

Je hoort deze termen te pas en te onpas. Maar wat wordt er nou eigenlijk mee bedoeld? En wie bepaalt er dat methodes achterhaald zijn of welke methode de beste is? De ene deskundige zegt zo, de andere deskundige zegt zus. Uit het ene onderzoek blijkt dit, uit een ander onderzoek weer dat. Ik krijg vaak de indruk dat mensen door de bomen het bos niet meer zien en onzeker worden in de omgang met hun hond, omdat ze zoveel verschillende adviezen te horen krijgen over hoe ze het ‘moeten’ doen.

Ik kan me nog goed herinneren dat onze eerste Berner Sennen een kleine pup was. Wij waren totaal onervaren en met name mijn moeder had erg veel moeite met de hond. Hij gromde geregeld naar haar en ze zag het niet meer zitten. Toen ze bij de dierenarts was voor een inenting vroeg ze hem wat ze het beste kon doen om dit vervelende gedrag te stoppen.
De arts zei: “Leg de hond op haar zij en houdt haar net zolang vast tot ze helemaal ontspant.”
Mijn moeder volgde dit advies braaf op toen er weer werd gegromd. Op dat moment kwam ik de kamer binnenlopen en zag ik mijn lieve kleine pup op de grond liggen met mijn moeder er half bovenop.
Geschrokken riep ik: “Mama, laat los! Straks vermoord je haar nog!”
Natuurlijk was dit niet het geval en vond mijn moeder het ook geen pretje. Ze deed gewoon wat haar ‘geleerd’ was.
Vanaf dat moment wist ik: dit kan anders.

Mijn manier van werken gaat dan ook niet uit van een standaard methode over hoe mensen hun hond moeten opvoeden. Mensen en honden zijn er in allerlei soorten en maten en persoonlijke situaties kunnen sterk van elkaar verschillen. Door te kijken waar hond en baas behoefte aan hebben, kom je tot een oplossing. De ene hond (en baas) heeft meer duidelijkheid nodig dan de andere. Een hond die andere honden wil aanvallen heeft andere aanpak nodig dan een bange of zeer onzekere hond. Waar ik altijd naar op zoek ben, is het herstellen van de balans. De titel van mijn eerste boek is dan ook niet voor niets ‘Samen in balans’. En de manier waarop balans kan worden bereikt, is wat ik beschouw als krachtig leiderschap.

Ook deze term staat open voor interpretatie en wordt soms verward met onderdrukking en dwang. Wat mij betreft heeft dat niets met leiderschap te maken. Een leider is geen dictator die zijn onderdanen onderwerpt aan zijn ijzeren wil. Een leider is iemand die je wilt volgen. Die je vertrouwt en respecteert en bij wie je je veilig voelt.
Een ander kenmerk van een leider is kalmte. Als de baas en hond met elkaar in balans zijn, stralen ze kalmte en rust uit. Geen enkele hond of mens zal vrijwillig een leider volgen die gespannen is of onzeker of op een of andere manier gestrest is. Stress bij de een zorgt voor stress bij de ander en dat leidt tot spanning bij beiden. Leiderschap is voor mij datgene wat stress wegneemt. Als de spanning bij de baas of hond voortkomt uit onzekerheid, gaan we werken aan zelfvertrouwen. Als de spanning ontstaat uit frustratie, gaan we werken aan rust.

Mijn beste voorbeeld is mijn Bullmastiff Abahlou. Anderhalf jaar geleden wilden haar baasjes haar laten inslapen omdat ze overal bang voor was; bomen, gras, mensen, ALLES! Ik had nog nooit zo’n bange hond gezien en er zijn momenten geweest dat ik twijfelde of ze ooit weer helemaal in balans zou kunnen komen. Abahlou dwong mij om heel creatief te zijn in het vinden van een oplossing en bezorgde me menig slapeloze nacht. Met heel veel geduld en liefde begon ze mij stapje voor stapje te vertrouwen en met de hulp van andere stabiele honden uit de roedel begon ze mij langzaam maar zeker te volgen. Door mijn kalme en zelfverzekerde energie leerde ik haar hoe ze angsten kon overwinnen en haar zelfvertrouwen terug te krijgen. Na haar rehabilitatie van ca 7 weken ging ze terug naar haar baasjes. Het was echter voor beide partijen duidelijk dat ze zoveel gelukkiger was in mijn roedel dat ik haar 3 dagen later heb geadopteerd. Inmiddels is ze mijn beste hulphond en helpt ze iedere dag andere honden om weer in balans te komen. Ze vertrouwt op mij omdat we een band hebben die is bestaat uit liefde, respect en vertrouwen. Zonder enkele druk en mét voldoende beloning. Ze is voor mij de bijzonderste hond ik die ik ooit heb ontmoet en elke dag herinnert ze mij er aan wat krachtig leiderschap kan betekenen voor honden.

Soms hoor ik mensen dingen beweren over mijn ‘methode’ en over de theorieën waar deze op gebaseerd zou zijn. Zo stond ik van de week op het schoolplein samen met een andere moeder die toevallig ook een hondentrainer is (een ‘positieve trainer’ wel te verstaan, want blijkbaar hebben we ook in hondenland sterk de behoefte om overal een naam aan op te hangen). Met een schuin oog naar mij vertelde ze iemand over hoe achterhaald de dominantie theorie wel niet is. Stiekem moet ik van binnen altijd een beetje lachen als ik dit soort dingen hoor omdat blijkbaar veel mensen geen idee hebben van hoe ik eigenlijk te werk ga en enkel oordelen vanuit aannames.

Natuurlijk heb ik ook mijn eigen filosofie en visie wat betreft de omgang met honden. Net als bij het opvoeden van kinderen geloof ik dat er altijd enige regels, grenzen en beperkingen nodig zijn. Iedereen moet immers leren tot hoe ver je kan gaan. Net zoals de moederhond dat aan haar pups leert.
Loopt een pup te ver weg uit het nest dan pakt zij de pup op aan het nekvel en zet haar weer terug. Al moet ze dit soms tientallen keren herhalen, ze gaat door totdat de pup het begrepen heeft. Maar nee, dit hoeft niet met grof geweld.
Wij hebben elke dag ongeveer 50 honden in de roedel lopen waarmee we werken en zij leren ons alles over hoe ze met elkaar communiceren en omgaan. Heeft er eentje even geen zin in de ander of in een spelletje dan wordt er met een simpele grom of grotere lichaamshouding aangeven dat er afstand bewaard moet worden. Alle honden respecteren dit want ze kennen de regels die ze onderling hanteren.

Ik geloof echter niet in een standaard methode waar iedereen zich aan zou moeten houden. Ik denk dat voor verschillende soorten training iets te zeggen valt en dat er telkens weer gekeken moet worden met welke individuen we te maken hebben en wat we de hond willen leren. Zo is het trainen van een blinde-geleide hond iets heel anders dan een hond te wordt vaak gewerkt met veel beloningen en opwinding om de hond te motiveren om te werken. Als het gaat om honden met gedragsproblemen die met ons samenleven, is het eigenlijk altijd zaak om vanuit kalmte werken.

Hoewel elke leider dus een aantal vaste kenmerken heeft, zoals kalmte, zelfvertrouwen en assertiviteit is leiderschap uiteindelijk iets persoonlijks. De vraag is altijd: “Hoe ga jij jouw hond laten merken dat hij je kan vertrouwen?” Ik kan mensen hierbij helpen en adviseren, maar uiteindelijk ben jij de sleutel tot het succes.


Iedereen kent ze wel... honden die janken of zachtjes piepen.

Er zijn veel verschillende redenen waarom honden janken of piepen. Ik zet de meest voorkomende voor je op een rijtje.

#1. ‘Jij hebt je hond geleerd om te janken’

Ik hoor je al denken: ‘nou dat heb ik echt niet gedaan hoor! Ik heb er juist een hekel aan’ Toch hebben veel mensen onbewust dit gedrag aangewakkerd of beloond tijdens de puppyperiode of daarna. Bijvoorbeeld door je hond te aaien als hij piept of jankt leert hij wanneer hij gestresst of opgewonden is dat janken gewenst gedrag is. Ook gebeurt het vaak dat mensen al vanaf een hele jonge leeftijd hun pup leren dat ze iets gedaan krijgen wanneer ze janken. Bijvoorbeeld wanneer hij in de bench zit en hij blijft piepen, dan wordt hij eruit gehaald. Of wanneer hij ouder is en graag naar buiten wil of dat er met een bal gegooid wordt, dan wordt dat gedaan ondanks dat hij jankt of piept. Want ik ben niet de enige die het geluid van een piepende hond irritant vind 😉 Er wordt dus maar snel met de bal gegooid om ‘er vanaf’ te zijn. Hierdoor beloon je telkens dit (ongewenste) gedrag. Omdat het gedrag op 1 of meerdere vlakken succesvol is zal je hond het steeds vaker gaan inzetten. Dus door je hond iets te geven op het moment dat hij jankt, stimuleer je dit gedrag in plaats van dat je het stopt.

#2. Je hond is gestresst, opgewonden of bang
Veel honden gaan piepen of janken wanneer ze gestresst, té opgewonden of bang zijn. Het probleem is dat wij vanuit onze menselijke psychologie graag op zo’n moment de hond ‘gerust’ willen stellen door hem te aaien of op schoot te nemen. Toch zou ik zelf liever voor een andere aanpak kiezen om te voorkomen dat ik de verkeerde gemoedstoestand bevestig. Ik zal mijn hond niet vertellen dat alles ‘oke’ is of hem optillen om hem weg te halen bij hetgeen wat hij zo spannend vindt. Wat beter is, is hem te helpen bij het overwinnen van zijn angsten.
En iets overwinnen doe je nooit door erbij weg te blijven.

Honden zijn wat dat betreft net als kinderen. Wanneer een kind iets eng vindt dan kunnen wij daar volledig in meegaan of hem of haar vertellen dat er niks aan de hand is door er zelf niet overdreven op te reageren. Op deze manier overwint het kind zijn angst en leert hij tevens op jou te vertrouwen. Voor een hond geldt precies hetzelfde. Hoe makkelijker en luchtiger jij ermee omgaat, des te sneller zal hij meer op zijn gemak zijn.

#3. Je hond heeft pijn
Honden janken vaak wanneer ze pijn hebben. Het is een natuurlijke vorm van communicatie. Ik zal in deze situatie ook niet proberen om dit gedrag te stoppen. Het enige wat je kan doen is hem de hulp bieden die hij op dat moment nodig heeft, zoals bijvoorbeeld een dierenarts of medicatie. En hopelijk voelt hij zich daarna weer snel beter!


De manier waarop

Regelmatig zie ik commentaren voorbij komen zoals:
‘Ja, Anniek gebruikt vaak een trainingslijn hoog achter de oren om de hond mee onder controle te houden’
Of: ‘Het is onmogelijk om een hond binnen 1 consult te veranderen.’
Of deze is mijn favoriet:
‘Het kan ook op een andere manier want ik ben nu 1,5 jaar bezig en mijn hond loopt nu op veel plekken ontspannen aan de lijn!’

Het duurde 1,5 jaar om de hond netjes aan de lijn te leren lopen?? Are you kidding me?!
Nou ik heb nieuws voor jullie;
Als het 1,5 jaar duurt om vooruitgang te zien, om netjes met je hond te kunnen lopen, om ander probleemgedrag af te leren dan gaat er echt iets mis!
In 1,5 jaar had je allang de perfecte hond moeten hebben, niet alleen bepaald gedrag overwonnen.

Als je dag in dag uit met je hond aan het trainen bent, al is het slechts een jaar en je ziet enkel beetje bij beetje vooruitgang, dan zit je simpelweg niet op de juiste weg.
De hond begrijpt je namelijk niet of je krijgt de verkeerde hulp en/of middelen aangereikt.
Natuurlijk zijn er uitzonderingen op de regel die soms wat meer tijd en aandacht vergen maar in de meeste gevallen (zelfs ernstige gevallen!) is slechts een aantal weken of maanden voldoende om een hond het gewenste gedrag aan te leren.

Vraag jezelf eens af: hoe lang ben je nu al op een bepaalt onderdeel aan het trainen?
En vanuit welke gedachte los je het op die manier op?
Trekt je hond aan de lijn en stop jij telkens wanneer hij dit doet?
Goed bedacht! Maar wel heel menselijk…
Vreet jouw de stoelpoot op en negeer je dit in de hoop dat hij over enkele weken heeft geleerd dat het niet gewenst gedrag is? Het zou zomaar kunnen dat hij ooit begrijpt wat je bedoelt. Maar het is wel verdomde onduidelijk en zonde van beide jullie tijd én van die mooie stoel. Springt jouw hond tegen je op en draai je je om? Leuk idee… maar waarom niet gewoon hem netjes en beleefd aangeven dat hij jouw persoonlijke ruimte moet respecteren. Dat zou een andere hond namelijk ook zo doen.

Er zijn veel methodes die van een hele lange trainingstermijn uitgaan en die in mijn ogen uiteindelijk maar minimaal resultaat bieden. En die van de communicatie tussen mens en hond iets heel ingewikkelds maken. Naar mijn idee zou het simpel en intuïtief moeten zijn. Geen hogere wiskunde.

Het is niet zo ingewikkeld, wij mensen maken het lastig!