Ik ben geen hondentrainer

Veel mensen vergelijken mij met een echte hondentrainer zoals we die op de hondenschool kennen.
Echter zie ik mijzelf, en alles wat we binnen ons bedrijf doen, heel anders.

 

Sterker nog; ik zie het als een hele andere tak van sport. Het is niet meer of niet minder maar gewoon anders.
Hetgeen wij doen heeft namelijk alles te maken met de gemoedstoestand van de hond en hem weer terug te brengen in de staat waarin hij ooit begon. En dit alles niet doormiddel van het aanleren van kunstjes maar door goed te kijken naar de baas en wat zijn of haar rol is binnen de relatie.
Het eerste wat wij onze cliënten dan ook laten inzien tijdens een consult is: ‘Het ligt niet aan de hond’.
Daarnaast kijken we wat de hond mist in zijn basisbehoeften: krijgt hij te weinig leiding? Is hij onzeker? Heeft hij de juiste gemoedstoestand? Welke rol heeft hij binnen het gezin? Etc, etc…

 

Wanneer een hond goed getraind is en veel kunstjes en commando’s kent, wil het niet zeggen dat hij zich altijd kan gedragen. Ik ken namelijk talloze honden die alle cursussen op de hondenschool succesvol doorlopen hebben maar nog steeds gedragsproblemen hebben.
Zolang een hond namelijk niet de juiste gemoedstoestand van kalm en onderdanig heeft doordat hij geen kalme, zelfverzekerde en assertieve leider heeft, zal het probleem namelijk blijven ontstaan.
Pas wanneer jij als baas invloed krijgt op de gemoedstoestand van de hond, zul je hem ten alle tijden kunnen helpen en elk probleem kunnen oplossen.
Dichtbij de natuur blijven doet wonderen.
Want heb jij ooit een hond met een zak snoepjes onder zijn poot in het bos gezien en ‘zit’ horen roepen wanneer een andere hond blafte? Of heb jij wel eens gezien dat wanneer een hond agressief reageerde op een voorbijganger er een soortgenoot uit de bosjes kwam en hem een bal voorhield?
Ik nog nooit….
Wat ik wel heb gezien is hoe een pup vanaf dag 1 van de moeder leert wat de juiste gemoedstoestand is.
Zo mag de pup alleen maar bij haar drinken wanneer hij kalm en onderdanig is; wordt hij afgeremd wanneer het spel over ‘the top’ gaat en worden er vanaf begin af aan voldoende regels, grenzen en beperkingen opgelegd.
Alles om een goede basis te vormen. Want je kunt je voorstellen dat een hond met een verkeerde gemoedstoestand (denk aan te opgewonden, angstig, agressief) een gevaar vormt voor de roedel. En niet alleen hijzelf zou hierdoor in de problemen kunnen komen maar hij zorgt er ook voor dat een roedel als prooi opvalt doordat de stabiliteit en rust mist.
Het hebben van de juiste gemoedstoestand en de juiste rol is dus uiterst belangrijk.

 

Natuurlijk is het fijn wanneer jouw hond alle belangrijke commando’s kent en kan uitvoeren op verschillende momenten. Dit kan in veel situaties ontzettend helpend zijn en daarnaast is het leuk om met je hond te trainen.
Maar zorg in de eerste plaats dat je basis in orde is en je met jouw hond kunt spreken doormiddel van lichaamstaal en energie.
Wees zijn ‘snelheidsmeter’ zodat je hem kan remmen en opvoeren indien nodig. Zodat je er voor hem kunt zijn wanneer hij wat hulp nodig heeft om zijn gemoedstoestand weer te krijgen zoals het hoort.
Want een hond in de juiste gemoedstoestand zal nooit en te nimmer gedragsproblemen hebben…


Honden als volgers

Waarom is dit zo belangrijk voor een hond?
Een gelukkige hond is geen hond die alleen maar genoeg beweging en mentale stimulatie krijgt, maar een hond die met zekerheid weet wat zijn rol in het leven is, op welke plek hij in de rangorde staat.

In een groep dieren is er altijd één leider welke orde houdt en de beslissingen maakt en er zijn volgers die tegen de leider opkijken en aangestuurd willen worden. Zowel de leider als de volgers zijn tevreden als de leider de rest van de groep een veilig gevoel geeft, en ziet dat de structuur die hij creëert in stand wordt gehouden.
De leider is blij en de volgers zijn blij, omdat ze beide beseffen dat hun overlevingskansen afhangen van de beslissingen die de leider maakt. De leider is de machtigste van de groep; straalt een natuurlijke autoriteit uit en is in staat om goede, zelfverzekerde beslissingen te maken. Hij straalt dit uit doormiddel van zijn energie en zijn grootte heeft er dan ook niets mee te maken.

Mensen en honden kunnen alleen in volledige harmonie samenleven wanneer de hond in de positie zit van een volger. De menselijke gemeenschap kan niet toestaan dat de honden blaffen, grommen, een mens bijten, om duidelijk te maken dat ze niet blij zijn met wat ze doen.
We kunnen niet de hond laten beslissen of het OK is dat we gaan werken.
We kunnen niet de hond laten beslissen wie er bij je in huis mag komen of niet.
We kunnen niet de hond laten beslissen wie er aan de bal mag zitten.

Miljoenen honden worden afgemaakt doordat mensen toestaan dat een hond de leider van de groep of het gezin wordt, wat resulteert in gedrag dat de hond mensen en/of dieren aanvalt. Wanneer dit gebeurd is dit te wijten aan de mens die heeft gefaald in het opvoeden van de hond. Door niet goed te luisteren naar de behoeftes van de hond, creëer je onstabiliteit, wat zich vaak uit in stress en/of angst.

In de hondenwereld mogen de leiders de volgers achterlaten, maar de volgers mogen niet de leider achterlaten zonder toestemming. Een hond die zich als een volger gedraagt zal geen beslissingen maken wanneer er wordt gegeten of wanneer men moet opstaan.

Honden die telkens van positie wisselen van leider en volger zullen altijd blijven testen waar ze staan. De meeste honden willen de rol als leider niet dus geven gemakkelijk op, maar hun instinct neemt het soms over als ze een teken van zwakheid opvangen. Deze honden zijn evenmin gelukkig, omdat ze nooit echt weten wie de leider is waardoor ze zich niet zeker voelen. Met andere woorden; wanneer u zich niet consequent als leider opstelt kunt u niet van uw hond verwachten dat hij of zij u begrijpt en het gedrag vertoont dat u zou willen.

Honden creëren instinctief structuur en orde en kiezen het mentaal sterkste wezen als leider. Als ze ontdekken dat de persoon niet mentaal sterk genoeg is, zullen ze instinctief de rol overnemen. Voor honden maakt het niet uit of de leider een mens of een dier is. Wanneer ze het gevoel hebben dat andere om hen heen zwakker zijn, dan zullen zij het overnemen om de veiligheid van de groep te bewaken.

Een gebrek aan kennis van de hondenpsychologie is vaak het grootste probleem van hondenliefhebbers. Het goede nieuws is; het is nooit te laat om te leren en een hond her op te voeden!


Perfectionisme

Perfectionisme komt voort uit te weinig zelfvertrouwen.
Je voelt jezelf wel capabel, maar je hebt ergens diep van binnen het gevoel dat je niet goed genoeg bent.

Je wilt het allemaal zo perfect doen. Wat hoe ‘perfecter’ je bent of iets doet, des te minder mensen zullen je afkraken. En zal je dus minder snel gekwetst worden.
Maar niemand is perfect. En pas als je jezelf gaat accepteren zoals je bent dan zal je perfectionisme een stuk minder worden. Want als jij jezelf goed genoeg vindt, waarom moet je voor andere dan nog perfect zijn?

Als je constant blijft denken aan hoe je zou moeten zijn of handelen dan word je nooit kalm en zelfverzekerd. En laat je hond nou net wel een leider nodig hebben die kalm en zelfverzekerd is.
Je doet er dus niet alleen jezelf een plezier mee maar je hond ook.
Kwetsbaar zijn. Imperfect zijn. Niet bang zijn om gekwetst te worden. Echt zijn. Moedig zijn. Dat is waar het in het leven allemaal om draait… Wanneer je doet wat jij denkt dat goed is, dan is het goed genoeg. En niemand van verwacht van je dat je alles perfect doet.
Juist hulp vragen op momenten dat je iets zelf niet kan en je kwetsbaar opstellen maakt je tot een fijner mens.

Hierdoor kan je échte verbindingen en relaties met mensen en dieren aangaan.
Accepteren is loslaten. Jezelf accepteren is het loslaten van al je twijfels en onzekerheden, van alle oordelen over jezelf en stoppen jezelf naar beneden te halen.

Laat het gaan en besef dat hier en nu alles goed is zoals het is. Jij bent goed zoals je bent. Je bent perfect zoals je bent. En zeg eens tegen jezelf: “Ik ben gelukkig met wie ik ben, met al mijn perfecties én imperfecties”.


Een hond naast je aan de lijn laten lopen...

Een hond naast je aan de lijn laten lopen… Voor de 1 een absolute must en de ander is er een stuk ‘makkelijker’ in en laat zijn hond uit aan een lange flexi-lijn.

 

Maar waarom hammeren wij hier altijd zo op? Ik zal het je uitleggen…

 

Laten we in de eerste plaats voorop stellen dat ik NIET bedoel dat je hond nooit voorop mag lopen, maar het beste is wel wanneer jij bepaalt wanneer hij die vrijheid verdient.

 

Oké dat gezegd hebbende:

 

De allerbelangrijkste reden om een hond dicht naast je te houden is omdat er 1 plek is waar hij zich veilig voelt en dat is naast jou.Naast jouw zijde ben jij er om hem te beschermen en hoeft hij zaken niet zelf op te knappen.Voordeel hiervan is dat hij minder, of zelfs helemaal geen reden, meer heeft om uit te vallen of te blaffen naar andere honden of mensen. Jij bent er tenslotte die het allemaal voor hem regelt. Je hond krijgt hier meer zelfvertrouwen door en leert dat hij op jou kan bouwen. Wanneer je dit goed en langere tijd volhoudt dan zal je vanzelf merken dat jouw hond jou zal opzoeken op spannende momenten. En is dat niet wat we allemaal willen? 

 

Liefde, respect en vertrouwen heb je nodig voor een goede relatie en dit is de allerbeste (eerste) stap die je kan zetten.

 

**Trekt jouw hond aan de lijn of vind je het om een andere reden moeilijk om je hond naast je te houden? Schroom niet om aan de bel te trekken, we helpen je graag!**

 


Opvoeden, soms lastiger dan je denkt

Waarom hebben we moeite met corrigeren (oftewel het bijsturen) en kiezen we liever voor negeren en afleiden? Is dit daadwerkelijk beter? Of doen we het zo omdat we er zelf moeite mee hebben om grenzen aan te geven?

We leven in een tijd waarin ‘nee’ zeggen niet meer gewenst is. Gezond verstand wordt afgedaan als mishandeling. Een tijd waarin we constant moeten overleggen, onderhandelen en waar we bij problemen de andere kant opkijken of van onderwerp wisselen (afleiden). Dit geldt zowel voor de opvoeding van honden als kinderen.

We voegen bij deze ‘moderne opvoeding’ woorden toe als: liefdevol, gevoelig en positief. Hierdoor voelen we ons goed over onszelf.

Maar is dit niet vrij egoïstisch?

We kiezen voor de makkelijkste weg, de weg van de minste weerstand. We ontlopen onze verantwoordelijkheid en gaan ongemakkelijkheden uit de weg.

Wij werken dagelijks met baasjes die hun hond alles geven wat ze ‘willen’. Aaien de hele dag, geven de hond niet of nauwelijks regels, laten de hond overal snuffelen waar hij wil, slaapt lekker bij de baas in bed. En waarom? Omdat dit echt is waar de hond behoefte aan heeft? Of omdat de baas dit een prettig gevoel geeft?

De beste vriend en speelkameraad zijn, voelt goed voor jou als baas zijnde. Maar waar je hond (en kind) écht behoefte aan heeft is gezien worden voor wie hij is en wat HIJ nodig heeft. Hij heeft het nodig om eerlijke sturing, duidelijkheid en feedback van jou te krijgen. Want zij zijn degene die anders uiteindelijk lijden onder jouw falen. Pak jezelf bij elkaar en kom op voor degene die je zo lief hebt! Voed je hond op zodat hij later zelfverzekerd en met een goede basis door het leven kan gaan.

Ik weet zeker dat je het kunt… en geloof me, wanneer het je lukt, dan voel je je pas écht goed!


Beleving

Het lijkt wel alsof er zich een patroon ontwikkelt in mijn werkwijze. Elke week staat in het teken van een ander thema. Het bijzondere, en misschien juist wel het krachtige hieraan is, dat het spontaan ontstaat.

Ik zie, ik ervaar, ik observeer, als een spons neem ik de informatie op. Op maandag begint mijn week vol verrassingen, altijd spannend. Gedachtes als: “Wie staat er straks voor mij?” gieren dan door mijn hoofd. Maar deze gierende gedachtes maken mij extra scherp in al mijn zintuigen.

Ik wil je graag een keer meenemen in hoe mijn beleving is in het werk dat wij doen. Misschien zelfs meerdere keren maar voor nu laat ik dat nog even in het midden.

Wanneer ik de straat in kom rijden van een nieuw verhaal zet ik al mijn zintuigen op scherp. “Wat heb ik nodig?” is de vraag die ik mijzelf stel voordat ik mijn auto uitstap. Alles wat ik nodig heb zit in het moment van toepassen. Ik heb geen kant-en-klaar recept, er is geen hond hetzelfde. Geen situatie hetzelfde. Nog veel belangrijker: er is geen mens hetzelfde.

De deur gaat open, vaak hoor ik de aanwezigheid van de hond al, mijn cliënt zie ik nu voor het eerst. Het nieuwe verhaal begint. Mijn observatieskills staan op volle toeren aan, die branden niet op diesel, geen warmloop nodig. “Wat zie ik?” “Wat ervaar ik?” “Welke energie/sfeer is aanwezig?”

Dit is vast en zeker voor velen al bekend maar een hond reageert op de energie die wordt uitgestraald. Dus voor mij is het van cruciaal belang dat ik ervaar hoe de energie is om de hond te kunnen helpen. Ons werk bestaat niet alleen uit het helpen van de hond om zich beter te voelen. Ik zou het eerder omschrijven als: ‘teaching and coaching the human’.

Mijn onderwijservaring wordt hier dan aangewakkerd, de pedagogiek en de didaktiek gaan succes geven. “Hoe zorg ik ervoor dat mijn nieuwe cliënt zich veilig voelt om van mij te leren?” Met veel zorg observeer ik mens en dier, de interactie. Ik probeer de gedachtegang en de achtergrondkennis te achterhalen. “Wat past bij dit nieuwe verhaal?” Is het humor, is het een liefdevol gebaar, een streng gesprek, misschien wel een emotioneel voorbeeld. Zo zijn er talloze manieren..

Ach, ik dwaal een beetje af, terug naar binnenkomst bij mijn nieuwe cliënt. Vaak word ik besprongen door de hond, is dat beleefd van een viervoeter? Meestal vraag ik dan eerst of de hond dit normaal gesproken ook doet. Is dat tactisch? Zeker! Ik hoor je denken: ‘Waarom?’ Ten eerste is het goed om te weten of de hond zich gedraagt naar wat zijn baasjes van hem gewend zijn. Dat zegt mij namelijk dat de baasjes zich niet anders gedragen dan normaal. Het mooiste is als mijn cliënt geen masker draagt want dan kan ik direct starten met het consult. Is dit wel het geval en is er nog een masker aanwezig? Dan start ik eerst met het ontmaskeren.
Ten tweede kom ik er zo achter welke kennis de mens heeft van de honden in de natuur. Bespringen honden elkaar in de natuur met veel opgewondenheid? Eigenlijk wil ik dat hier vaker over na wordt gedacht, hoe zou het in de natuur gaan?

Mijn beleving in de start van een consult heb ik zojuist beschreven. Ik vergeet alleen één ding te benoemen wat mij typeert op weg naar een nieuw verhaal. Tijdens mijn autorit staat de muziek altijd aan, met mijn cappuccino in zijn reisbeker netjes in de bekerhouder. Waarom ik dat benoem? Dit zijn de momenten waarin ik compleet vrije gedachtes heb, ik leef dan in het moment, eigenlijk ben ik dan een hond. Dat is mijn voorbereiding op een nieuw verhaal.

Dan wil ik nog even terugkomen op mijn thema van deze week, het is de week van de dodenherdenking, de week van bevrijdingsdag. Ik voel mij vrij in het werk dat ik doe, vrij om in te kunnen spelen op de situaties die ik voor mij krijg. Mijn observatieskills krijgen volledige vrijheid, dat is mijn beleving. Het thema deze week, de beleving.

Vanuit je eigen beleving handel je en daarvan ben je overtuigd. Geldt dit dan ook voor de beleving van je hond? Neem deze vraag eens mee in de interactie met jouw hond. Handel vanuit jouw beleving en sta stil bij de vraag die ik je stelde, zal dit dezelfde betekenis hebben in de beleving die jouw hond ervaart?

Voor degenen die meer willen horen over mijn beleving in dit werk, laat een reactie achter op onze facebookpagina. Vertel mij wat de verschillen zijn in de beleving van de mens vs de beleving van de hond. Wanneer je dit thema hebt getest op een moment van bewustzijn, vertel mij dan wat jij ervaart.
Aju lieve lezers, in mijn beleving betekent dat: tot snel!

Feline (trainster Anniek Winters)


Leiderschap

Koekjes geven, uitbundig belonen, straffen, negeren, corrigeren, het positieve negeren en het slechte belonen. Duizelt het jou ook een beetje?

Zoveel termen en zoveel adviezen. Het is lastig om door de bomen het bos nog te zien. Naar hoe je het ook went of keert; de ultieme relatie, het beste team en de fijnste samenwerking bestaat te allen tijde uit het geven of ontvangen van leiderschap.

Maar wat verstaan we nou eigenlijk onder leidinggeven? Voor het gemak zocht ik het even op, zo stuitte ik op een zeer passende omschrijving: “Leidinggeven wil zeggen, het beïnvloeden van het gedrag van een medewerker of een groep medewerkers.” Het doel van leidinggeven is dus het beïnvloeden van gedrag, goed of minder goed, gewenst of minder gewenst.

Dat geschreven te hebben brengt mij het naar het volgende. Waarom willen wij het gedrag beïnvloeden? Er ligt een taak en die taak moet volbracht worden, samen met een team. Nu dan even de vertaalslag, naar jou en jouw hond. Jij als eigenaar hij zijn een team. Samen willen jullie genieten van het leven dat jullie delen. De taak die jullie duo hebben is om samen blij te zijn met elkaar, zonder frustratie of onvriendelijkheden mét normen en waarden.

In veel gevallen zit de oorzaak van ongewenste gedragingen in leiderschapsproblemen. Ieder dier heeft zijn eigen psychologie en behoeftes. Zo ook de mens en de hond. Eén van de primaire behoeftes van de hond ligt in het ontvangen van leiderschap. Door leiding te geven voorzie je hem in bijna alle primaire behoeftes. Hij zal zich veilig voelen en daardoor geen noodzaak voelen om bescherming te bieden tegen alles wat er in de mensenwereld voorkomt. Op deze manier kan hij zichzelf zijn en daarmee zijn eigenaar in zijn behoeftes voorzien.

De grootste behoefte van de hond vervul je door leiderschap. De meeste problemen kunnen in balans worden gebracht door deze taak op je te nemen. Samen met je hond breng je de relatie in balans.

Bij dit verhaal past een mooi filmpje van een kudde Gnoes die ik afgelopen week heb gezien. Onthoudt goed: tegen moeder natuur kunnen we niet in gaan….


Wij verwachten ons eerste kind, hoe gaan wij met de hond om?

Honden weten heel goed hoe je je voelt en wanneer er iets aan de hand is. Het komt daarom ook meer dan eens voor dat een hond eerder weet dat jij of je partner zwanger is dan jullie zelf. Van degene die zwanger is zullen de hormonen veranderen, de stemming wordt anders en een hond die nauw met jullie verbonden is zal dit gelijk oppikken. Om ervoor te zorgen dat je hond de baby zal accepteren kun je een aantal voorbereidingen treffen.

Stap 1: leiderschap
Zorg ervoor dat jouw leiderschap optimaal is. Gelukkig is je baby er niet van de een op andere dag dus heb je nog even tijd om hier (extra) aan te werken mocht dat nodig zijn. Wanneer jouw leiderschap goed genoeg is, zal jouw hond kalm en onderdanig zijn en in staat zijn om goed met de nieuwe situatie om te kunnen gaan.

Stap 2: Denk om je persoonlijke ruimte
Wanneer je een baby krijgt is het extra belangrijk dat jouw hond respect heeft voor jouw persoonlijke ruimte. Het kan voor je baby levensgevaarlijk zijn als je hond tegen jou aanspringt wanneer je je baby in je handen hebt. Ga dus alvast voordat de baby er is werken aan afstand houden. Zodra jij eraan komt zal je hond voor jou aan de kant moeten gaan in plaats van andersom. Meer over je eigen ruimte behouden lees je in het antwoord bij vraag 1.

Stap 3: laat je hond wennen aan de geur van je baby
Voordat je je baby mee naar huis neemt (of mee naar beneden of de huiskamer in als je kindje thuis geboren is), is het goed om je hond al de geur van je baby te laten ruiken. Neem bijvoorbeeld een dekentje waarin je baby heeft gelegen in je hand en laat je hond op afstand eerst zijn neus gebruiken om eraan te ruiken. Pas als hij niet opgewonden is en zich beleefd kan gedragen, geef je hem toestemming om dichterbij te komen en er echt aan te ruiken. Op deze manier leer je je hond dat hetgeen je in je hand hebt van jou is en dat jij de regels bepaalt over wanneer hij in de buurt mag komen. Dit is het begin van respect creëren voor je baby.

Stap 4: introduceer je baby
Zorg ervoor dat je hond niet vol energie zit wanneer hij voor de eerste keer de baby ontmoet. Neem hem eerst mee voor een stevige wandeling en zorg dat hij kalm en onderdanig is wanneer hij weer terugkomt. Het mooiste is als iemand in de kamer (die voldoende zelfverzekerd is!) de baby al vasthoudt wanneer jouw hond de kamer binnenkomt. Leer je hond eerst op afstand kennismaken, zoals je ook hebt gedaan toen je de geur van je baby introduceerde bij stap 3. Laat je hond de eerste keer niet te dicht bij de baby komen en focus je vooral op zijn gedrag. Is hij niet meer kalm en onderdanig, creëer dan meer afstand of beëindig de oefening en zet die op een ander moment voort.

Stap 5: wandelen met de hond en de baby
Kinderwagens zijn ideaal om goed leiderschap te creëren vanaf het moment dat de baby geboren is. Als je namelijk samen met de baby in de kinderwagen en je hond gaat wandelen en je je hond netjes naast of achter jou laat lopen, ‘loopt’ de baby automatisch voorop. Zo leert je hond netjes de baby te volgen.

Belangrijk: laat je hond nooit zonder toezicht bij kinderen, hoe lief hij ook is! Een kind blijft een kind en een hond blijft een hond en beiden kunnen wel eens onvoorspelbaar reageren.


De hond is altijd de spiegel van onszelf

In de vorige nieuwsbrief heb je kunnen lezen dat je hond altijd de spiegel van jezelf is.
Hij of zij reageert op hoe jij je voelt en hoe jij je gedraagt.
Heb je moeite met je eigen grenzen aangeven? Dat zal je dat terugzien in het gedrag van je hond, want hij zal de grenzen opzoeken.
Ben jij onzeker? Dan zal je merken dat je hond instinctief sneller de rol als beschermer op zich zal nemen.

Daarom is het heel belangrijk dat wanneer er iets mis gaat, bijvoorbeeld jouw hond valt uit aan de lijn of rent constant weg wanneer je hem wilt aanlijnen, dat je eerst de fout bij jezelf gaat zoeken.

Denk nooit dat je hond iets verkeerd doet. Daar kom je namelijk niet verder mee. Kijk naar jezelf en welke invloed jij als baas op je hond hebt.

Soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Je moet dan in een split-second reageren op wat er gebeurt en dan kan het wel eens voorkomen dat je de verkeerde keuze maakt.
Dat geeft niet, zie het als een leermoment en stel jezelf daarna de 2 volgende vragen:
Begrijpt mijn hond mij wel? Spreek ik zijn taal (lichaamstaal en energie) en snapt hij wat ik van hem wil?
Hoe zou mijn hond reageren als een professional met hem bezig zou zijn? Zou mijn hond dan ook zijn uitgevallen naar die andere hond? Waarschijnlijk niet…

Na deze 2 vragen moeten we wel bij ons zelf ten rade gaan. En wees blij! Want ik kan het niet vaak genoeg benadrukken: Jíj bent de sleutel tot succes! Als jij dingen verandert, dan zal je hond automatisch mee veranderen.

Als je eenmaal bedacht hebt wat je zelf anders had kunnen doen in de desbetreffende situatie, bijvoorbeeld meer ontspannen of eerder ingrijpen, dan kan je daar de volgende keer mee aan de slag gaan.

Natuurlijk zijn er altijd factoren waar we geen invloed op hebben waardoor de oefening soms mislukt. Maar als jij je focust op datgeen wat je wél wilt in plaats van wat je níet wilt, dan ben je uiteindelijk een betere baas voor je hond en zal hij je enorm dankbaar zijn.


Corrigeren

<p>

</p>
<p style=”text-align: left;”>In de wandelgangen vang je wel eens iets op. Opvallend, vind ik, dat er soms een negatieve lading hangt aan het woord ‘corrigeren’. Dat zet aan tot nadenken, maar als we nu eerst is terug gaan naar de basis. Wat is de betekenis van corrigeren? Als ik met vriendinnen over straat loop, op weg naar een leuk restaurantje, dan hoor je mij wel eens roepen: “Jullie lopen verkeerd, we moeten hier naar rechts!” Pak ik ze dan bij de mouw en sleur ik ze de juiste kant op? Nou nee, ik constateer iets en vertel vervolgens wat wél juist is. Wat mijn vriendinnen daarna doen is aan hen, die keuze maken ze zelf. Die keuze zullen ze dan baseren op vertrouwen. Op het internet is veel te vinden. De betekenis die ik sprekend vind is ‘verbeteren’. Wellicht is dit situatieafhankelijk, in ons vak verbeteren we veel in de gedragingen van hond en mens. Wanneer je iets of iemand de juiste kant op wil wijzen omdat je constateert dat diegene de verkeerde kant op loopt dan corrigeer je, je helpt hem of haar de juiste kant op. Wanneer ik ongewenst gedrag bij een hond constateer, dan vertel ik hem dat in het moment. Ik laat hem dan vervolgens zelf de keuze maken om te doen wat ik hem laat zien. Net als mijn vriendinnen zal een hond deze keuze baseren op vertrouwen. Ik ben consequent in het verbeteren van ongewenst gedrag. Ik vertel hem of haar zo vaak als dat nodig is hoe hij of zij zich het beste kan gedragen totdat hij of zij zelf de keuze maakt.</p>
<p style=”text-align: left;”>Ik corrigeer omdat ik een situatie of een gewoonte wil verbeteren. Daarmee eis ik niet het gedrag dat ik graag zie, ik constateer en vertel wat ik graag zie.</p>
<p style=”text-align: left;”>In mijn beleving is corrigeren iets heel moois. Ik constateer iets wat omgebogen dient te worden, dat spreek ik uit. De keuze is daarna aan hen.</p>
<p>

</p>